Hoe contact voelt….

Ik noem haar in dit verhaal maar even Tanya, een fictieve naam. In het kort en op hoofdlijnen zal ik beschrijven hoe deze sessie verliep.

Tanya kwam bij mij in de coaching omdat zij, volgens haar collega’s, vaak ongevraagd advies gaf. Dit werd door haar omgeving niet altijd gewaardeerd. Zelf was zij zich niet bewust dat ze grenzen van anderen overschreed door gevoelens te benoemen op momenten dat haar omgeving hier niet op zat te wachten, vooral op het werk. Voor haar was het onbegrijpelijk dat de ander dit niet accepteerde. In haar beleving was dit toch iets wat je zou moeten kunnen bespreken?

Ze wilde graag weten hoe het voelde als een ander dit wel zou accepteren. En herkennen wat dan die acceptatie voor haar betekende. Het aangeven door anderen en ervaren van grenzen voor haarzelf was het thema waar ze met mij mee aan de slag wilde.

In de bak probeerde Tanya, op een haast voorzichtige manier, de paarden te benaderen. Ik zag hoe zij haar best deed en liet haar ervaren. Geen paard wilde zich aansluiten op haar uitnodiging om contact te maken,hoezeer zij zich ook inspande. Enigzins vertwijfeld keek zij mijn kant op. “Ze willen me niet”, was haar reactie. Een beetje onmachtig vroeg ze mijn hulp. Ik vroeg haar wat ze, voor haar gevoel, aan het doen was. “Hoe bedoel je? Ik probeer contact te maken.” Ik beschreef wat ik zag, namelijk dat zij heel hard aan het werk was om het paard naar zich toe te halen. “Herken je dat?” was mijn vraag. Ze knikte. “Ik ben ook altijd heel hard aan het werk om anderen te betrekken.” Ik deed een oefening met haar in de bak om haar te laten ontspannen. De paarden in de bak gaapten mee. De grootste pony brieste en draaidenzich naar haar toe. Toen zij haar ogen opende stond de pony naar haar te kijken. Tanya glimlachte terug. “Mag ik hem aaien?” Vroeg ze. “Als het van hem mag..” antwoorde ik. “Mijn toestemming heb je niet nodig”. Ze keek naar het paard en riep hem met naam en uitnodigende, maar bescheiden, gebaren. De pony stapte op haar toe. Ze stak haar hand uit en de pony liep weer weg. “Wat gebeurde er?” Vroeg ik haar. “Ik stak mijn hand uit,” zei ze “en toen liep ie weg. Wilde ik te snel?” “Wat voelde je zelf?” vroeg ik. “Dat ik heel graag aaien wilde” zei Tanya. “Maar ik denk dat hij dat niet wilde”.

Ik sprak hierover door met haar en haar eigen conclusie was dat zij haar behoefte voorop stelde. Zij ging daarbij voorbij aan de grenzen van de pony. We probeerden het nog een keer waarbij zij vooral ging wachten totdat de pony haar toeliet. Zij aaide de pony en streelde hem overal. Vervolgens gebeurde iets bijzonders. De pony legde zijn hoofd op haar schouder en duwde haar als het ware naar beneden. Ze worstelde zich vrij en tegelijkertijd ging de pony ligen. Tanya was zeer verbaasd en vroeg mij of ze erbij mocht gaan zitten. Ik heb haar gevraagd of zijnhet vertrouwde en daarna ging zij op haar knieen, haar hoofd tegen het zijne. Ik nam afstand van het tafereeltje.

Ruim tien minuten was het een en al rust en eenheid. Voor mij als coach en begeleider een hele bijzondere ervaring. Op een gegeven moment maakte de pony zich los uit het moment, schudde zich uit, gaapte en liep al kauwend weg. Tanya liep naar mij terug. Zij oogde ontspannen en zei “Nu weet ik hoe het voelt om écht contact te hebben”. Daarna sloten we de sessie af. Terwijl we de paddock verlieten keek ik om naar de paarden en allemaal waren ze gericht op ons, oortjes vooruit. Tanya had het niet in de gaten, nog vol van haar ervaring.

We hebben de sessie later nabesproken en Tanya gaf aan zich bewuster te zijn van haar eigen gevoel en daarmee ook de afstand die zij moest bewaren om de ruimte te geven aan de ander. Ook collega’s merkten dit waardoor zij meer geaccepteerd werd op haar werk. Voor mij als coach een bjizondere ervaring waar ik met plezier naar terugkijk. De kracht van contact met een pony…..